มีจริงครับ และคนลักษณะนี้ไม่ได้เริ่มต้นจากการตั้งใจยืนอยู่ข้างความโกงหรือความชั่วร้ายในสังคมเลยด้วยซ้ำ
ในช่วงแรก คนกลุ่มนี้มักเป็นคนที่ฝักใฝ่ในความดี ศรัทธาในคุณธรรม และเชื่อมั่นในหลักคำสอนอย่างจริงจังครับ
จุดเริ่มต้นของปัญหา มักเกิดจากการบูชาบุคคล หรือยึดถือความเชื่อบางอย่างมาเป็นเวลานาน จนกลายเป็นส่วนหนึ่งของตัวตน เขาเคยเชิดชู เคยสรรเสริญ และเคยออกหน้าโต้แย้งฝ่ายตรงข้ามอย่างแข็งขัน เพื่อปกป้องสิ่งที่ตนเองเชื่อ
แต่เมื่อวันหนึ่ง มีเหตุผลหรือข้อเท็จจริงปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน จนหักล้างความเชื่อเดิมได้โดยที่ไม่สามารถหาเหตุผลมาต่อสู้ได้อีก สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่การยอมรับความจริง หากแต่เป็น “การยอมรับไม่ได้”
ความรู้สึกที่เกิดขึ้นพร้อมกันคือ
ความเสียใจและความอาย
อายที่ตนเองเคยเชิดชูสิ่งนั้นมาอย่างยาวนาน อายที่เคยต่อสู้กับคนอื่นด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม
และเมื่อพบว่าสิ่งที่เชื่อกลับขัดกับหลักคำสอนหรือขัดกับธรรมะอย่างชัดเจน
เขาจึงเริ่ม “หาเหตุผลมาปกป้อง”
แทนที่จะทบทวนความเชื่อของตนเอง
นี่เป็นเพียงขั้นแรกของกระบวนการเท่านั้น
หลายคนจึงเลือกไม่เข้าไปแสดงความคิดเห็นในกระทู้ลักษณะนี้เลย เพราะหากตอบตามเหตุผลจริงๆ คำตอบนั้นจะย้อนกลับมาทำลายความเชื่อของตนเองโดยตรง ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่ต้องการเผชิญหน้า
แต่หากคำถามนั้นพาดพิงถึงบุคคลที่เขาศรัทธา ปัญหาจะยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก
ตัวอย่างเช่น
คำถามเกี่ยวกับผู้ที่อ้างว่าบรรลุธรรมเป็นพระโสดาบัน ตามหลักพุทธศาสนาโสดาบันย่อมไม่อาจกระทำบาปหนักที่ขัดต่อศีล 5 ได้ เพราะศีล 5 คือพื้นฐานที่สุดของคุณธรรม ชาวพุทธหรือผู้ที่ศึกษาพุทธศาสนาย่อมรู้ข้อนี้ดี
แต่เมื่อการกระทำนั้นขัดกับหลักธรรมอย่างชัดเจน เช่น การรับรองความรุนแรง หรือการเห็นชอบต่อรัฐประหาร
ต่อให้กล่าวอ้างว่า “ไม่เจตนา” ก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงความรับผิดทางศีลธรรมได้ เพราะเจตนาปรากฏผ่านการกระทำ
อุปมาเหมือนเด็กวัดแอบนำปลาในเขตอภัยทานไปฆ่าและขาย แล้วอ้างว่าเป็นคำสั่งเจ้าอาวาส เมื่อเจ้าอาวาสอ่านเอกสารรับรองและลงนาม ความผิดย่อมสำเร็จ
ศีลข้อปาณาติบาตย่อมขาดทันที เพราะมีการรับรู้ เห็นชอบ และสนับสนุนผลของความรุนแรงนั้น หากเจ้าอาวาสเป็นโสดาบัน สิ่งนี้ย่อมทำไม่ได้
แต่เมื่อเรานำเหตุผลเช่นนี้ไปตั้งคำถามกับผู้ที่ศรัทธา เขาจะไม่สามารถรับได้ แม้จะโต้แย้งไม่ได้ เขาก็จะเลือกโกรธ เกลียด ปิดกั้น หรือบล็อก บางคนใช้การเยาะเย้ย หัวเราะ หรือวาทะกลบเกลื่อน แทนการตอบคำถามอย่างตรงประเด็น
เช่น อ้างว่า “รู้ได้อย่างไร” หรือพูดว่า “ในโลกนี้ไม่มีพระอริยเจ้า” หรือกล่าวหาว่าอีกฝ่ายมั่ว ทั้งที่หลักคำสอนชัดเจนอยู่แล้ว
คนลักษณะนี้ น่าสงสารและน่าโกรธในเวลาเดียวกันครับ
เมื่อมองในมุมการเมือง คนประเภทนี้มักอยู่ฝั่งอำนาจเดิมหรืออำนาจนิยมครับ
พวกเขารู้ดีว่ามีคอร์รัปชัน รู้ว่ามีความอยุติธรรม รู้ว่ามีคนเลวที่มีอำนาจ แต่เพราะความเลวนั้นอยู่ในฝั่งที่ตนเชิดชู เขาจึงเลือกไม่เรียกร้องความยุติธรรมใดๆ แม้จะรู้ว่าสิ่งเหล่านั้นคือความโลภ คือบาป และผิดศีล 5 อย่างชัดเจน
เขาจะอ้างกฎหมายมาเป็นเกราะกำบัง ทั้งที่กฎหมายนั้นถูกสร้างขึ้นโดยอำนาจเดียวกันเพื่อปิดช่องประชาธิปไตย เพราะตราบใดที่ยังอ้างกฎหมายได้ ความชอบธรรมในสิ่งที่เขาเชื่อก็ยังคงอยู่
ในขณะที่จริยธรรมและความจริงของประชาชนกลับกลายเป็นสิ่งเกะกะสายตา
คนกลุ่มนี้ไม่ต้องการความจริง แม้จะรู้ความจริงก็ตาม เพราะเมื่อมีคนตั้งคำถามหรือแสดงความสงสัย หากเขาตอบไม่ได้ เขาจะยุติบทสนทนาอย่างรวดเร็ว ส่งสัญญาณก้าวร้าว หรือปิดกั้นไปเลย
เขารู้ผิดรู้ถูก แต่เลือก “ไม่รู้”
เพราะเหตุผลความดีนั้นไม่เข้าข้างตนเอง
เขาจะโจมตีคนรุ่นใหม่ทันทีเมื่อมีความผิดทางกฎหมาย แต่กลับเงียบงันเมื่อฝั่งที่ตนชื่นชมกระทำผิดร้ายแรงกว่า
เมื่อมีหลักฐานชัดเจน เขาจะเลือกไม่เชื่อ ทั้งที่ตรวจสอบได้ทั่วไป ทั้งหมดนี้คือการโกหกตัวเอง เพื่อรักษาความเชื่อเดิมเอาไว้
เขาจะพูดคุยเฉพาะกับคนที่เห็นพ้อง และไม่ชอบการตั้งคำถามที่ลึกหรือเจาะประเด็น
ไอคอนหัวเราะหรือการเยาะเย้ยจึงถูกใช้แทนเหตุผล
คนลักษณะนี้เริ่มต้นจากศรัทธาในความดี
แต่ลงท้ายด้วยตรรกะวิบัติ ไม่ใช่เพราะเขาเลว
หากเพราะเขารับความจริงไม่ได้
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 VoxPop