มีเรื่องตลกมาเล่าเกี่ยวกับการเจอกันที่ตลาดนัดแห่งหนึ่ง
ขณะที่ผมก้ม ๆ เงย ๆ กำลังเลือกซื้อรองเท้ายางสีดำอยู่นั้น ช่วงเงยหน้าขึ้นมาดูของขายรอบ ๆ ภาพคนเดินผ่านไปมาพลุกพล่าน พลันเหลือบไปเห็นชายหนุ่มร่างท้วมผมเทา ยืนจังก้า มองตรงมาที่ผม ท่าทีตกใจเล็กน้อย แล้วพูดขึ้นมาว่า
“ขอถ่ายรูปหน่อยครับ”
“เฮ้ย..นั่นโอ๊ค Little John นี่นา”
สัญชาติญาณแรกแว๊บขึ้นมา
(โอ๊ค คือนักร้องนำวง Little John ที่ตอนนี้กำลังมาแรงกับการโชว์กายกรรมปีนป่ายผาดโผนบ้าระห่ำร้องเพลง ซึ่งเจอกันตามหลังเวทีคอนเสิร์ต แต่ไม่ได้ถึงขนาดจ้องหน้าเก็บรายละเอียด)
แต่..เอ๊ะ! หรือไม่ใช่?
สัญชาติญาณที่สองมาสกัดไว้
ทีนี้กลายเป็นเรื่องเลย ความคิด 2 ด้านในหัวตีกันอย่างรุนแรง ฝุ่นตลบ
ประเด็นก็คือ พอคิดเยอะมันจะเริ่มหลอน อยู่ดี ๆ ก็ไปหลอนตรงสไตล์การกัดสีผม กับการแต่งตัวจนไปถึงรูปร่างทรงนี้ หน้าตาแบบนี้ หรือเป็นแฟชั่นที่วัยรุ่นกำลังนิยม ซึ่งอาจจะเป็นใครก็ได้
-หรือคนนี้หน้าคุ้น ๆ
-หรือเขาคือแฟนเพลง
-หรือเขาคือแฟนเพลงที่คล้ายโอ๊ค Little John
-หรือเขาคือแฟนเพลงวง Little John
ที่มีโอ๊คเป็นไอดอล (ก็เลยแต่งตัวสไตล์เดียวกัน)
-หรือเขาแค่วัยรุ่นที่แต่งตัวและทำสีผมเป็นสไตล์ของยุคนี้
เราคุยกันไปเรื่อยเปื่อย แต่ในสมองผมหมุนวนประมวลผลไม่หยุด นึกในใจว่าจะทำอย่างไรดี ทำอย่างไรดี กลัวทักผิด เดี๋ยวเสียมารยาท แต่จะชัวร์ได้อย่างไรว่าใช่ตัวจริงหรือเปล่า? บทสนทนาก็กลาง ๆ ถามไถ่เรื่องการมาซื้อของแถวนี้บ่อยไหม? อะไรทำนองนั้น ส่วนผมก็อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ กำลังหาวิธีตะล่อมถามอ้อม ๆ เพื่อให้แน่ใจ แต่ก็นึกไม่ออกว่าจะถามอะไร อึก ๆ อัก ๆ ไม่กล้าถามตรง ๆ ถามตรง ๆ ยิ่งเสียมารยาทหนักเข้าไปอีก หรืออยู่ดี ๆ ไปชวนคุยเรื่องดนตรี แต่เกิดเขาเป็นแฟนเพลง จะกลายเป็นเด๋อ คุยไปจนใกล้จบบทสนทนา
“ไว้เจอกันที่คอนเสิร์ตนะครับ”
โอ้.. ประโยคทองคำออกมาจนได้ รอดแล้วตอนนี้ โอ๊ค Little John ตัวจริงแน่นอน ค่อยพูดคุยได้อย่างมั่นใจ แล้วก็ร่ำลาแยกย้ายกันไป โล่งอก
บทเรียนเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า เราควรเชื่อสัญชาติญาณแรกของตนเอง..
By ต้า Paradox
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 VoxPop