ปะต้าคิดนะว่าความเปราะบาง
ไม่ใช่จุดอ่อนดอกแต่ทว่าอาจเป็น
“ร่องรอยของการถูกหล่อหลอม”
Social izationที่เรายังไม่ได้
ทำความเข้าใจมันดีพอต่างหาก
เราเติบโตมาในบริบทที่แตกต่างกัน ผ่านคำพูดน้ำเสียงการเลี้ยงดูและประสบการณ์ที่ค่อยๆสร้างวิธีรู้สึก
ของเราโดยไม่รู้ตัว
กระบวนการนี้เรียกว่าsocialization ซึ่งมันไม่ได้ผิดเลยแต่มัน “ฝังลึก”ไว้
จนกลายเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติ
แค่คำพูดนิดเดียวก็สะท้านสะเทือน
ใจได้เพราะมันไปแตะบางอย่างที่
เคยเกิดขึ้นมาก่อนกับชีวิต"ปม" ไง
การอยากเข้มแข็งขึ้นจึงไม่ใช่การ
ฝืนไม่รู้สึกแต่ควร“รู้ทันว่าทำไมเรา
ถึงรู้สึก”ยอมรับก่อนว่าเราเป็นคน
แบบนี้เพราะอะไรผ่านอะไรมาบ้าง
แล้วค่อยๆถอดรหัสลับมันไม่ใช่โทษตัวเองเข้าใจตัวเองให้ลึกขึ้นเมื่อเข้าใจแล้วเราจะเริ่มเลือกได้ว่าจะตอบสนองแบบเดิมหรือจะสร้างวิธีใหม่ที่จะไม่ทำร้ายตัวเอง
ปะต้าอยากบอกนะว่าคนอื่นอาจไม่เข้าใจเราเท่าที่เราควรเข้าใจตัวเองเพราะเขาไม่ได้อยู่ในชีวิตเราแบบ
ที่เราอยู่กับสิ่งนั้นทุกวันการรอให้
คนอื่นอ่อนโยนกับเราเป็นเรื่องดี
แต่การที่เรา“อ่อนโยนกับตัวเองก่อน” คือจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนจริงๆ ความเข้มแข็งไม่ใช่การไม่มีน้ำตา
การที่น้ำตาไหลไม่สามารถกำหนด
ทิศทางชีวิตเราใหเรี่ยราดได้อีกต่อไป
การก้าวข้าม"ปม"ไม่ใช่การลืมแต่
การ “อยู่กับมันโดยไม่ถูกมันควบคุม” นั่นเป็นความเข้มแข็งในแบบที่ลึกและยั่งยืนกว่าที่เคยคิดไว้ละ"มันสุดยอด"
"อยากบอกว่าใจที่ไหวไม่ใช่มัน
ไร้ซึ่งพลัง
แค่ยังฝังร่องรอยวันก่อนเก่าไว้มั่น
เมื่อรู้ทันรากลึกที่ซุดซ่อนเงาร้าย
จึงค่อยๆเบาๆแล้วก้าวข้ามมันไป
ให้มันร้อนใจแทนตัวเราเอง"
ว่าไง"คนเก่ง" ปะต้าจะคอยเป็น
กำลังใจให้วันนึง"คนเก่ง"
จะไม่กลัวเกรงคนที่มา
จาก8พันล้านพ่อ8พัน
ล้านแม่นะครับ!
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 VoxPop