ขอยาดเอาตรรกเหตุผลมาจับ
การด่าแก่นจริงๆปะต้าว่าเป็น “ภาษาของอารมณ์ที่ล้น”มาก
กว่าจะเป็นเนื้อหาที่ตั้งใจสื่อสาร
คนที่ด่ามักไม่ได้อยากอธิบายเหตุผลแต่กำลังพยายามปล่อยบางอย่างที่อัดอยู่ข้างในออกมา
มักปนกันระหว่างโกรธน้อยใจ
ผิดหวังกลัวเสียอำนาจหรือแม้
แต่ความรู้สึกด้อยค่าในตัวเอง การด่าไม่บะใช่แค่เรื่องคำพูด
เป็นพลังอารมณ์ที่หาทางออก
แบบหยาบและเร็วที่สุด
ปะต้ามองว่า“ควรทนแค่ไหน”
ถ้าพูดตรงๆการทนไม่ใช่ตัว
ชี้วัดEQที่ดีนักเพราะการทน
มากๆบางทีกลายเป็นการกดอารมณ์ตัวเองจนสะสม
ท้ายสุดก่ะระเบิดหรือบั่นทอนคุณค่าในตัวเองโดยไม่รู้ตัวEQ
ที่ใช้งานได้จริงมันจะออกไป
ทาง“รู้ทันเลือกตอบ”มากกว่า
“อดทนทั้งหมด”
เวลาคนด่าสิ่งที่เกิดขึ้นพร้อม
กันมีสองชั้นชั้นแรกเป็นสิ่งที่
เขาพูดชั้นที่สองเป็นสิ่งที่มันกระทบเรา
หากเรารับทุกคำเข้ามาเป็น
ความจริงเราจะเจ็บเต็มๆแต่
ถ้าเริ่มเห็นว่า“นั่นเป็นอารมณ์
ของเขาไม่ใช่ตัวตนของเรา”
จะเกิดช่องว่างเล็กๆที่ทำให้
เราไม่ต้องตอบโต้ทันทีช่อง
ว่างนั้นแหละคือพื้นที่ของEQ
การมี EQไม่ได้แปลว่าต้องยืน
ให้เขาด่าจนจบเสมอไปจุดที่
ควรหยุดทนคือเมื่อเริ่มละเมิดศักดิ์ศรีหรือทำให้เรารู้สึกแย่
กับตัวเราซ้ำแบบไม่มีประโยชน์ไม่มีอะไรเหลืออยู่แล้วตรงนั้น
การถอยออกมาการบอกว่าไม่โอเคหรือแม้แต่การตัดบทสนทนา เป็นการใช้ EQ เหมือนกันไม่ใช่การแพ้ดอกที่รัก
กลับกันถ้าเป็นการตำหนิที่แม้
จะใช้โทนแรงแต่ยังมี“เนื้อ”ที่
พอหยิบมาใช้ได้การมีEQและ
การไม่หลงไปกับน้ำเสียงจน
มองไม่เห็นสาระ
เราอาจไม่จำต้องชอบการพูด
ของเขาแต่ไม่จำเป็นต้องปิดกั้น
สิ่งที่อาจเป็นประโยชน์ทั้งหมด
สุดท้ายแล้วเส้นแบ่งมันไม่ใช่
สูตรตายตัวแต่ปะต้าว่าอยู่ที่ว่า หลังจากเหตุการณ์นั้นเรารู้สึก
ยังไงกับตัวเอง
ถ้ามันทำให้เรายังยืนได้เข้าใจสถานการณ์มากขึ้นแบบนี้เป็น
การรับมือที่ยังโอเคถ้ามันค่อยๆ กัดกินความมั่นใจหรือคุณค่าใน
ตัวเอง
นั่นไม่ใช่สิ่งที่ควรทนไม่ว่าเราจะเรียกมันว่า“ต้องมี EQ”แค่ไหนก็ตาม ที่รักคิดไม๊?
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 VoxPop