5 มิ.ย. เวลา 13:20 • ปรัชญา
เรื่องเวลา เป็นเรื่องน่าปวดหัว และ น่าสนใจในเวลาเดียวกัน
นึกถึงหนังเรื่องหนึ่ง Predestination (ชื่อไทย: ยึดเวลาล่าอนาคต) ที่ตัวเอกเป็นผู้หญิง ชื่อ เจน เป็นเด็กกำพร้า ได้พบรักกับชายแปลกหน้า มีความสัมพันธ์กันจนตั้งท้อง ตอนคลอดลูก หมอได้พบว่าเธอเป็นคน 2 เพศ มีทั้งเพศหญิงและชาย แต่การคลอดลูก ทำให้อวัยวะเพศหญิงเสียหาย จนหมอต้องผ่าตัดให้เธอกลายเป็นผู้ชาย การที่ลูกถูกขโมยไม่รู้หายไปไหน ก็ทำให้จิตใจที่เป็นหญิงแตกสลาย เธอจึงกลายเป็นชายโดยสมบูรณ์
เมื่อเธอกลายเป็นผู้ชายก็เปลี่ยนชื่อเป็น จอห์น และ ภารกิจของจอห์นคือเจ้าหน้าที่ย้อนเวลา มีหน้าที่ตามล่าหามือวางระเบิด ซึ่งระหว่างภารกิจ เขาได้พบรักกับหญิงคนหนึ่ง และมีความสัมพันธ์กับเธอ จนเธอท้อง ด้วยหน้าที่เขาไม่สามารถมีตัวตนหรือภาระได้ เขาจึงได้ขโมยลูกไปซ่อนไว้ในอดีต ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งหนึ่ง
เมื่อเขาตามล่าหามือวางระเบิดเจอ กลับพบว่าเป็นตัวเองในวัยชรา เขาได้ฆ่าตัวเองในวัยชรา ทำให้ตัวเขาเสียใจและเสียสติ โกรธแค้นที่องค์กรส่งเขามาฆ่าตัวเอง เขาจึงย้อนเวลากลับไปวางระเบิด นั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้จอห์นตอนหนุ่ม ออกตามล่าหามือวางระเบิด จนพบรักกับเจน และขโมยลูกของเจน ย้อนเวลากลับไปวางไว้ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า และเด็กคนนั้นก็โตมาชื่อเจน และแปลงเพศเปลี่ยนเป็นจอห์น
เรียกว่าทั้งเรื่องเป็นคนเดียวกันหมดเลย เพียงแต่เจอกันคนละช่วงเวลา ที่สำคัญคือ ตัวเองดันไปหลงรักตัวเอง และมีลูกเป็นตัวเอง โตมาตามล่าตัวเอง ฆ่าตัวเอง เป็นลูปที่น่าอึ่ง เพราะทุกตอนคือตัวเองหมดเลย จนไม่รู้ว่าตัวเองเริ่มต้นที่ไหน และจบลงตรงไหน
โฆษณา