8 มิ.ย. เวลา 07:28 • ปรัชญา
โรงพยาบาลดอกคำใต้

ชีวิตไม่เป็นดั่งใจ

ขณะที่เรารู้สิ้นหวัง ชีวิตเหมือนกับว่าดิ่งลงเหว มันพังหมดแล้ว ใจแตกสลาย มีชีวิตที่รู้สึกถึงความโดดเดี่ยว ท้อแท้ ไม่มีใครเข้าใจ แม้แต่หายใจยังรู้สึกถึงความทุกข์ และเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส สาเหตุุเกิดจากอะไรกัน? และมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาในหัว และมักตั้งคำถามว่า เราเกิดมาทำไม? และทันใดนั้นเสียงในหัวก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง และพูดว่า
ดูซิ! เราเกิดมาดีแค่ไหน มีอาหารกิน มีบ้านอยู่ มีที่พักพิงคือครอบครัว เมื่อเราเจ็บป่วยก็มีโรงพยาบาล และยารักษาโรคทำให้เราหายจากอาการเจ็บป่วย โอ้นี้มันยอดจริงไนะ ชีวิตนี้มีครบทุกอย่างแล้ว อะไรหนอ ที่ทำให้เรารู้ถึงความทุกข์ใจ เจ็บปวดถึงเพียงนี้ มีเสียงดังขึ้นในหัวอีกว่า
ดูซิ! คนยากจนเข็ญใจ เด็กกำพร้าไร้พ่อขาดแม่ ไร้ที่ซึ่งพักพิง ชีวิตของเขาจะลำบากขนาดไหนนะ? เปรียบกับเขาแล้วดูตัวเราซิ นี่หรือที่้เขาเรียกว่าความ โฉดเขลา ไร้ซึ่งปัญญา ปัญหาเล็กน้อยกลับทำให้ใหญ่โต เส้นผมบังภูเขาจริงๆ
จิตใจเหมือนกับเด็กน้อย แต่คิดไปไกลใหญ่โต จิตใจหวยหาสิ่งจับต้องไม่ได้ แต่กลับหาไม่เจอสักที นี่น่อคนโฉดเขลา สิ่งที่มีอยู่แล้วกลับมองไม่เห็น ดิ้นล้นไขว้ขว้าแสวงหาสิ่งที่ตนไม่มี ไม่รู้จักพึงพอใจในชีวิต
สิ่งที่เรามีอยู่แล้ว นั่นแหล่ะคือสิ่งที่ดีสุด จงใช้มันให้เป็นประโยชน์ ทำวันนี้ให้ดีที่สุด มีสติอยู่เสมอ รู้ทันความคิด รู้ทันจิตใจ อย่าได้ปรุงเสริมเติมแต่งมากจนเกินพอดี อะไรที่ทำไม่ได้ ก็วางความคิดลง ทำสิ่งที่เป็นไปได้ สิ่งที่อยู่ตรงหน้า อย่าได้กังวลในสิ่งใด หันมองตรงไปข้างหน้า แล้วบอกกับตัวเองว่า สู้ต่อไปนะ เราสามารถมีความสุขได้กับทุกๆสิ่งที่เรามีอยู่
มนุษย์ผู้พบปัญญาก็เป็นสุขจริงหนอ
เพราะผลที่ได้จาก ปัญญา ย่อมดีกว่าผลที่ได้จาก เงิน และผลิตผลของปัญญานั้นดีกว่าทองคำ
โฆษณา